KENDİNİ UNUTMA SANATI

Tüm yüzler yabancı şimdi Aynadakini bile tanıyamıyorum artık Sesler uzak Dokunduğum her şeyde bir belirsizlik Ufak tefek gülüşler Aklımın en sapa sokaklarına saklanmışlar Çıkmıyorlar oradan Yeşeren ağaçlar Masmavi gökyüzü Ve parmağımın arasındaki kurşun kalem Bütün noksanlarımı döküp saçmışlar kağıda Kopuk kopuk Yıpranmış çığırtkan cümlelerle Yaktılar en sevdiğim günün sabahını Sıcağımı soğuk yapan kimsesizliklerle Doldurdular karşımdaki sandalyeleri Başka başka suretlere bürünüp karşıma çıktılar Eski çocukluk hayalleri Ne bir söz söylettiler Ne rahat bir nefes aldırdılar Ömrümün en güzel yıllarını sonsuz ızdırapla sınadılar