KENDİNİ UNUTMA SANATI
Tüm yüzler yabancı şimdi
Aynadakini bile tanıyamıyorum artık
Sesler uzak
Dokunduğum her şeyde bir belirsizlik
Ufak tefek gülüşler
Aklımın en sapa sokaklarına saklanmışlar
Çıkmıyorlar oradan
Yeşeren ağaçlar
Masmavi gökyüzü
Ve parmağımın arasındaki kurşun kalem
Bütün noksanlarımı döküp saçmışlar kağıda
Kopuk kopuk
Yıpranmış çığırtkan cümlelerle
Yaktılar en sevdiğim günün sabahını
Sıcağımı soğuk yapan kimsesizliklerle
Doldurdular karşımdaki sandalyeleri
Başka başka suretlere bürünüp karşıma çıktılar
Eski çocukluk hayalleri
Ne bir söz söylettiler
Ne rahat bir nefes aldırdılar
Ömrümün en güzel yıllarını sonsuz ızdırapla sınadılar