OLMAYANLAR VE OLMAYACAKLAR

August 17, 2023 at 5:01 PM•armağan şiir günler tebessüm yorulmak çaresizlik yara

Seni düşünmek yoruyor artık beni Gözlerime olmayanların yorgunluğu düşüyor Zorla çekiştiyorlar göz kapaklarımı Kapatıyorlar gözlerimi Saklayamıyorum bıkmışlığımı Sessizce kabulleniyorum Çaresizliğim tepkisizliğe dönüşüyor zaman içinde Yaralarım hiç geçmeyecek izlere özeniyor Utanmıyor kendini göstermekten Sevdiğimiz şarkılar çalmıyor artık radyolarda Unutuyor kulaklarım senin anılarını Sahipleniyor en sahici sensiz sabahları Başlatıyor yeni boş bir sayfadan hayatımı Senin adın geçmeyen sayfalar dolusu günler Unutmanın güzel rahatlatıcı hissi Tebessüm edilecek yeni insanları dolduruyor Seni unutmak armağan oluyor bana

Generate a share card for this poem and send it to social platforms or messaging apps.

A share-ready image will be prepared on demand.

X WhatsApp Telegram Facebook

For Instagram, download the card and post the image manually.

More poems

View all

November 4, 2026 at 4:24 PM

KİMSESİZ

Sorgusuz sualsiz açardı kapılarını Toy gönlüm Sesini tanımayana Yüzünü bilmeyene Adını sormayana Bir yabancının insafına bırakırdı Yol dediği kısa ömrünü Bilmezdi Kimsesiz gibi Bir gün kendisinin de yitip gideceğini Fark edilmeden bir hiç olacağını

October 25, 2026 at 11:20 AM

BANA AİT OLMAYAN

Bazen düşünüyorum Hiç yaşamasaydım bu hayatı Kokusu burnuma gelmeseydi zambakların Güneş değmeseydi kirpik uçlarıma Pişman olur muydum acaba Özler miydim küçük anların mucizesini Tabi bir de sen varsın Varlığın hayatıma dahil olmasa da Gözlerin var Bana hiç bakmayan Ellerin Hiç dokunmayan Sözlerin var mesela Bana bahşedilmeyen Daha mı hür olurdu aklım Gecelerim yaklaşır mıydı sabahlarıma Ve saatler bana dost olur muydu Bilmiyorum Düşündüğüm ne varsa Takılıyor söyleyemediklerimin peşine Huzur vermiyor Saklanıyor şiirlerime

October 11, 2026 at 3:48 PM

YER VE GÖK

Ne düşündüğüm dilimde Ne kalbimdeki yanımda Ellerimde bir ip Bağlıyorum boğazıma Ne yersiz yurtsuz bir yolcu Ne köklerine bağlı bir ağaç Beklerken beklerken Kimisi çoktan bırakmış evini giderken Sahte gölgelerin ardında Bir avuç deli Eziliyor kalabalığın ayaklarının altında Göktekiler arıyor yerdekini Mahşerin tam ortasında Dünya dönerken Bende dönüyorum en başa Unutulmuşum gibi sanki bir başıma

Comments

No public comments yet.