BİLİNEN BİLİNMEYEN

Konuşuyorum ama duymuyorlar En güzel sonumu erteliyorlar Devam eden gecenin içinde kaybolduğumu bilmiyorlar Görmüyorlar Görmek istemiyorlar Kendi elleriyle yavaş yavaş söküp atıyorlar Beni hayata bağlayan köklerimi Sessiz kanatlılarım görüyor duyuyor Ama onlar da sadece şahit oluyorlar Sözde güzel günlere Birkaç gözyaşı düşüyor Su değmemiş soluk çiçeklerimin üstüne Hafiften küçük hıçkırık sesleri geliyor kulağıma En güzel sonumu benden çalıyorlar Yakışmayan sevgisizliklerle terbiye etmeye çalışıyorlar beni Susuyorum Hınçla kızıyorum bu katlanılması güç suskunluğuma Gecelerim veda ediyor Her razı gelişimde Onlarda bırakıyor beni kusurlu geleceğimin ellerine Yalnızlıkta sıkılıyor benden Ait olma duygusu akıp gidiyor her zerremden Şimdi bilinmeyen bir ben Ve hiç yaşanmayacak 30’larım kalıyor Bu sessiz ikindi vaktinde