NE ARA
Ben ne ara büyüdüm bilmem
Ne zaman örgülü saçlarımı
Rüzgara emanet ettim
Taç yapmak için kullandığım papatyaları
Eski bir kitabın arasında kurumaya mahkum ettim
Ben ne ara büyüdüm bilmem
Gülerken ışıldayan gözlerim
Ne zaman gökkuşağına bakmayı unuttu
Renklerle süslediği gecelerini
Karanlığın soğuğu ile avuttu
Ben ne ara büyüdüm bilmem
Güzel ezgilerle doldurduğum sabahlarımın güvercinlerini
Hangi düşlerin diyarına kanat çırpsın diye
Yolcu ettim
Benim dediğim yarınları
Geçmişe feda ettim
Ben ne ara büyüdüm bilmem
Gözyaşlarımla nefes verdiğim fidanlarım
Serpildi ağaç oldu
Gölgesi sakladı bütün kusurlarımı
Bir ömür diye beden buldu