BİR ŞİİR İÇİNDE

Gidemediğim yerlerin hasreti içimde Yüzüme bakan birden çok kaderci yanımda Solup gidiyor hatırlanmayacak saniyeler Ve o hatırı kırk yıldan fazla yüzler Özlemini çektiğim beni bırakıp giden düşüncelerim Cızırdıyor eski bir radyoda Geri gelmeyecek eski günleri yad ediyor İçtiğim sabah kahveleri Ve arkada olmayan denizin sesi Kaybettiklerimizin acısı yerleşiyor Her gece başucuma El ele olunan rüyalardan Yalnızlığa açılan gerçekliğe sürüklüyor uyanışlar Sakince kabullenişler yer ediyor Nefes alıp verişlerime Eski ben döküyor gözyaşlarını avucumun içine Bir daha duymayacağım seslerin hasreti içimde Bir parça toprak Bu kadar mı siner hayatımın derinine Ne varı anlıyor insan Ne olmayanı kabul ediyor Bir inkar ediş Herkes hayretler içinde Saatler daha mı hızlı geçiyor Akrep yelkovana mı küs Bu ne acele Geçen ömürden geçiyor İnsandan gidiyor Herkes habersiz telaşsız Dünyanın sabrı tükeniyor Biz yine sağır yine dilsiz