Language
Back to archive

Poem

GÖLGE

Elimdeki bu kan Bana benden kalanları hatırlatan bir iz mi Yoksa artık yaşanmayacak sabahlarımın habercisi mi Artık bir önemi yok aslında Hayatın rengi siyahlara boyandı Alabildiğine hüzün doldu en güzel günlerimin dakikaları Akan gözyaşları yok sayıldı Söylenen her kelime soldu gitti Tek bir şey kaldı umut dolu gençliğime Geçmiş Gelecek bıraktı ellerimi Sakladı kendini en görünmez gölgelerde Unutulmayan acı bir anı gibi heveslerim Çekistirdiler saçlarımdan Yeniliklerin güzelliklerinden sakındılar beni Anlamadılar Anlamaya çabalamadılar Kulağıma fısıldayan ölümü Duydularsa da beni uyarmadılar İyice battım derin denizlere En çok olmak istediğim yerlerle sınadılar beni Ait olduğum yeri çekip aldılar ayaklarımın altından Huzursuzluğumu yok sayıp Her saniyesinde ayıpladılar Verdiler elime bıçağı Hayatın dallarını kestim diye beni suçladılar Ama kalmadı artık benden bir kül dahi Unutacaklar adımı Olanları olmayanları bile

Share

Generate a share card for this poem and send it to social platforms or messaging apps.

A share-ready image will be prepared on demand.

For Instagram, download the card and post the image manually.

More poems

View all

May 4, 2026 at 11:36 AM

NE ARA

Ben ne ara büyüdüm bilmem Ne zaman örgülü saçlarımı Rüzgara emanet ettim Taç yapmak için kullandığım papatyaları Eski bir kitabın arasında kurumaya mahkum ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gülerken ışıldayan gözlerim Ne zaman gökkuşağına bakmayı unuttu Renklerle süslediği gecelerini Karanlığın soğuğu ile avuttu Ben ne ara büyüdüm bilmem Güzel ezgilerle doldurduğum sabahlarımın güvercinlerini Hangi düşlerin diyarına kanat çırpsın diye Yolcu ettim Benim dediğim yarınları Geçmişe feda ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gözyaşlarımla nefes verdiğim fidanlarım Serpildi ağaç oldu Gölgesi sakladı bütün kusurlarımı Bir ömür diye beden buldu

April 23, 2026 at 3:37 PM

MUCİZE

Gökten toprağa inen düşler gördüm ben Gerçek diye diye Acı çeken saf rüyalar Yalnızlığa sığınmış Sabahtan korkan uğur böcekleri Ve masumiyetini kaybetmiş çocuklar Gördüm ben Arafı andıran günler yaşadım ben Boğazımda sımsıkı bir ip Ellerim kara toprağın içinde Nefes aldığımı farketmediğim saniyeleri Ana kucağında zapt ettim ben Aynada solup gidenin mahiyetini anladım ben Bakmayı öğrenen Gözyaşının kıymetini sahiplenen Bir çift gözün Mucizesini anladım ben

April 10, 2026 at 4:27 PM

ZAMBAKLAR

Alamadığım bu nefes Kimin ciğerlerini dolduruyor Yaşayamadığım bu hayat Söylenmediği halde uçup giden cümleler Yaşam tarafından yok sayılmanın verdiği bu öfke Hangi toprakların huzurunda son bulacak Var olmanın hazzına ne zaman varacak bu toy gönül Geçmez dediğim yaralar ne zaman kabuk bağlayacak Sönecek mi bu yangın Tepeden tırnağa saracak mı zamansız mutluluklar Unutulanlarımın dünyasında Solan çiçeklerimi kim açtıracak Getirecek mi bir güz vakti terkeden baharlarımı Vazgeçtiğim ne varsa Sevdirecek mi Bir nisan sabahı Bana ben olmayı öğretecek Zambakları sevdirecek Ben ne zaman gelecek

Comments

No public comments yet.