Hayalperest | Poetry

Dil

4 Mayıs 2026

örgü taç gökküşağı renk ezgi düş gölge şiir

NE ARA

Ben ne ara büyüdüm bilmem Ne zaman örgülü saçlarımı Rüzgara emanet ettim Taç yapmak için kullandığım papatyaları Eski bir kitabın arasında kurumaya mahkum ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gülerken ışıldayan gözlerim Ne zaman gökkuşağına bakmayı unuttu Renklerle süslediği gecelerini Karanlığın soğuğu ile avuttu Ben ne ara büyüdüm bilmem Güzel ezgilerle doldurduğum sabahlarımın güvercinlerini Hangi düşlerin diyarına kanat çırpsın diye Yolcu ettim Benim dediğim yarınları Geçmişe feda ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gözyaşlarımla nefes verdiğim fidanlarım Serpildi ağaç oldu Gölgesi sakladı bütün kusurlarımı Bir ömür diye beden buldu

Şiiri oku

23 Nisan 2026

gök düş yalnızlık toprak kıymet

MUCİZE

Gökten toprağa inen düşler gördüm ben Gerçek diye diye Acı çeken saf rüyalar Yalnızlığa sığınmış Sabahtan korkan uğur böcekleri Ve masumiyetini kaybetmiş çocuklar Gördüm ben Arafı andıran günler yaşadım ben Boğazımda sımsıkı bir ip Ellerim kara toprağın içinde Nefes aldığımı farketmediğim saniyeleri Ana kucağında zapt ettim ben Aynada solup gidenin mahiyetini anladım ben Bakmayı öğrenen Gözyaşının kıymetini sahiplenen Bir çift gözün Mucizesini anladım ben

Şiiri oku

10 Nisan 2026

nisan zambak güz yangın toy hayat

ZAMBAKLAR

Alamadığım bu nefes Kimin ciğerlerini dolduruyor Yaşayamadığım bu hayat Söylenmediği halde uçup giden cümleler Yaşam tarafından yok sayılmanın verdiği bu öfke Hangi toprakların huzurunda son bulacak Var olmanın hazzına ne zaman varacak bu toy gönül Geçmez dediğim yaralar ne zaman kabuk bağlayacak Sönecek mi bu yangın Tepeden tırnağa saracak mı zamansız mutluluklar Unutulanlarımın dünyasında Solan çiçeklerimi kim açtıracak Getirecek mi bir güz vakti terkeden baharlarımı Vazgeçtiğim ne varsa Sevdirecek mi Bir nisan sabahı Bana ben olmayı öğretecek Zambakları sevdirecek Ben ne zaman gelecek

Şiiri oku

28 Mart 2026

zehir muhtaç yarın son hikaye fedai

GEÇMİŞ

Sözcüklerinde zehir saklı Binbir şehri istila etmiş muhtaçların Hiç dökülmeyen gözyaşları Ahını almış yazısı ak olanların Çırılçıplak bırakmış Savunmasız kalan yarınları Yarım kalmış hikayelerin önünde Sevgisiz iki kuru cümleye Bel bağlamış sonsuz dedikleri Mutlak bir son yazmış Ama mutlu sonlara hasret kalmış Bu adı geçmeyen fedaileri Bitmiş mi Geçmiş mi Bilmedikleri ne varsa Sessiz sedasız yerleşmiş mi Yuva dedikleri haneye Ne onlar bilmiş Ne çektikleri bitmiş Bu alemde

Şiiri oku

22 Mart 2026

ayıp beden doğru hayal hayat

YA OLDUYSA

Ya mağlup olduysam hayatta Gözlerimi kapattıysam doğruya Pusulam şaştıysa yönünü Göstermiyorsa o ihtişamlı sonumu Yalancı aynalara kandıysa Hiç yıkılmayan saf ön yargılarım Çevremi sardıysa zoraki mecburiyetler Zamansız meşguliyetlerle Sevemediysem kendimi Kendi hayal dünyamda Gözyaşlarım mahcup olmadıysa Geçip giden gençliğime Ya yaşayamadıysam tek solukta Güzel ikindi vakitlerini Yazık mı olur Ayıp mı olur Sakınmadığım bir ben dediğim bu bedene

Şiiri oku

Sayfa 1 / 17Sonraki