Dil
Arşive dön

Şiir

BİR TOPRAK

Karalamalarla dolu defterim Sanki isyan ediyor düşüncelerim yaşayışıma Kalemimde bastıramadığım bir çığlık Sağırı oynuyorum her ortaya çıkışında Ayak izlerim kalmış Şimdi basmaya bile cesaret edemediğim yerlerde Hiç içinden çıkamadığım masallarda Yaşamaya devam etmişim Özgürlüğüm sükûnete teslim olmuş Ağlıyor bir köşede Arafta kalan hevesler kırılıp dökülmüş gecelerime Saklı kalan bekleyişler solup gitmiş gençliğimin gidişiyle Her sabahım mahşeri yaşamış Ne oldu ne bitti derken Canım ömrüm mahrum kalmış hayatın renklerinden Ve öyle bir karanlık ki Nefes aldırmaz Söz söyletmez olmuş Bir toprak kalmış kendimi avutabildiğim

Paylaş

Bu şiir için bir paylaşım kartı oluşturun; sosyal medya ya da mesajlaşma uygulamalarında kullanın.

Paylaşıma uygun görsel istek geldiğinde hazırlanır.

Instagram için kartı indirip görseli manuel olarak paylaşın.

Diğer şiirler

Tümünü gör

4 Mayıs 2026 11:36

NE ARA

Ben ne ara büyüdüm bilmem Ne zaman örgülü saçlarımı Rüzgara emanet ettim Taç yapmak için kullandığım papatyaları Eski bir kitabın arasında kurumaya mahkum ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gülerken ışıldayan gözlerim Ne zaman gökkuşağına bakmayı unuttu Renklerle süslediği gecelerini Karanlığın soğuğu ile avuttu Ben ne ara büyüdüm bilmem Güzel ezgilerle doldurduğum sabahlarımın güvercinlerini Hangi düşlerin diyarına kanat çırpsın diye Yolcu ettim Benim dediğim yarınları Geçmişe feda ettim Ben ne ara büyüdüm bilmem Gözyaşlarımla nefes verdiğim fidanlarım Serpildi ağaç oldu Gölgesi sakladı bütün kusurlarımı Bir ömür diye beden buldu

23 Nisan 2026 15:37

MUCİZE

Gökten toprağa inen düşler gördüm ben Gerçek diye diye Acı çeken saf rüyalar Yalnızlığa sığınmış Sabahtan korkan uğur böcekleri Ve masumiyetini kaybetmiş çocuklar Gördüm ben Arafı andıran günler yaşadım ben Boğazımda sımsıkı bir ip Ellerim kara toprağın içinde Nefes aldığımı farketmediğim saniyeleri Ana kucağında zapt ettim ben Aynada solup gidenin mahiyetini anladım ben Bakmayı öğrenen Gözyaşının kıymetini sahiplenen Bir çift gözün Mucizesini anladım ben

10 Nisan 2026 16:27

ZAMBAKLAR

Alamadığım bu nefes Kimin ciğerlerini dolduruyor Yaşayamadığım bu hayat Söylenmediği halde uçup giden cümleler Yaşam tarafından yok sayılmanın verdiği bu öfke Hangi toprakların huzurunda son bulacak Var olmanın hazzına ne zaman varacak bu toy gönül Geçmez dediğim yaralar ne zaman kabuk bağlayacak Sönecek mi bu yangın Tepeden tırnağa saracak mı zamansız mutluluklar Unutulanlarımın dünyasında Solan çiçeklerimi kim açtıracak Getirecek mi bir güz vakti terkeden baharlarımı Vazgeçtiğim ne varsa Sevdirecek mi Bir nisan sabahı Bana ben olmayı öğretecek Zambakları sevdirecek Ben ne zaman gelecek

Yorumlar

Henüz yayınlanan yorum yok.